Door Klaus Jakobsen, ontwikkelaar van A Decent Remote 
Elke plastic afstandsbediening is de mening van iemand anders: veertig knoppen gerangschikt voor een specificatieblad, waarvan een gewone avond er zes gebruikt. De meeste afstandsbedienings-apps hebben die mening simpelweg op glas overgenomen. Het betere antwoord, dat nu wordt uitgerold in A Decent Remote, is jou de afstandsbediening zelf laten indelen.
Hoe werkt de indelingseditor?
Als apps verplaatsen op je beginscherm, maar dan voor afstandsbedieningen. Sleep een knop om hem binnen zijn rij te herschikken, laat hem op een andere rij vallen om hem daarheen te verplaatsen, laat hem in een lege plek vallen en er vormt zich een nieuwe rij omheen. Het touchpad verplaats je als blok, net als elke rij, zodat wie liever veegt het onder de duim legt en wie liever knoppen gebruikt het terrein ervan verkleint. Geen thema’s om door te bladeren, geen vast raster: de indeling zelf is de functie.
Waarom telt dit meer op een telefoon dan op plastic?
Twee redenen. Bereik: telefoons zijn lang, duimen niet, en het verschil tussen een afstandsbediening die je met één hand bedient en een waarbij je steeds omgrijpt zit hem erin of volume en OK in het onderste derde deel liggen. Eerlijkheid: tv’s kunnen verschillende dingen, Philips biedt geen commando voor de programmagids, het nieuwere protocol van Apple geen aparte demping, en in elk huis zitten knoppen die niemand ooit indrukt. Een vaste indeling beantwoordt dat met dode knoppen. Een verplaatsbare laat de afstandsbediening aansluiten op zowel de werkelijkheid van je tv als op je gewoontes.
Hoe ziet een goede eigen indeling eruit?
Het patroon dat steeds wint: het onderste derde deel krijgt het touchpad of het pijltjeskruis plus OK; het volume loopt langs een rand op duimhoogte; aan-uit, bronnen en de twee apps die je echt opent staan een rij hoger; en al het andere gaat omhoog of verdwijnt. Bouw het één keer, en de telefoon houdt op een afstandsbediening na te doen en begint hem te verslaan, zeker in combinatie met wat plastic nooit kan: typen met een echt toetsenbord en YouTube doorzoeken op het grote scherm.
