Het schermtoetsenbord is de plek waar tv-interfaces aanvoelen alsof ze in 2005 zijn blijven staan: negen rijen letters, een pijltjeskruis en een wachtwoord met hoofdletters, kleine letters en tekens. Zowel Fire TV als Android TV accepteren echte toetsenbordinvoer via het netwerk; er is alleen nooit een toetsenbord bij geleverd om dat mee te gebruiken. Je iPhone is dat toetsenbord.
Hoe stel ik het in?
Eén keer per apparaat, zonder de originele afstandsbediening:
- Android TV en Google TV: open A Decent Remote, tik op de tv en typ de code van zes cijfers die op het scherm verschijnt (volledige stappen).
- Fire TV: tik op het apparaat en bevestig de eenmalige melding over usb-foutopsporing, met de afstandsbediening van je tv via HDMI-CEC als de Alexa-afstandsbediening weg is (volledige stappen).
Daarna opent de toetsenbordknop van de app het iOS-toetsenbord, en alles wat je typt komt teken voor teken op de tv terecht: letters, cijfers, tekens, wissen en plakken.
Waar blinkt het uit, en waar liggen de eerlijke grenzen?
Het blinkt uit bij algemeen zoeken, zoeken in de app-store, wifi-wachtwoorden en vooral bij inloggen, waar plakken uit een wachtwoordbeheerder het vervelendste klusje op de tv terugbrengt tot twee seconden. Dicteren werkt ook, want het is het echte iOS-toetsenbord.
De grens: platformen stellen alleen hun standaard tekstvelden open. Een streaming-app die zijn eigen letterraster tekent, en enkele staan daarop, negeert elk extern toetsenbord, ook dat van Google zelf; daar navigeer je het raster, alleen sneller vanaf je telefoon. En voor zoeken op YouTube is er een betere route dan typen in een raster: de resultatenpagina direct op de tv openen, beschreven in de YouTube-zoekgids.
Op welke andere tv’s kan dezelfde telefoon typen?
De Apple TV neemt invoer over via zijn afstandsbedieningsprotocol, ongeacht de Apple ID (gids), en Samsung en LG accepteren typen in de zoekvelden van de tv zelf na de eenmalige koppeling. Eén toetsenbordgewoonte, elk scherm in huis: dat is het echte argument.